Wij gebruiken cookies om onze service te kunnen verlenen. Door onze service te gebruiken gaat u akkoord met ons gebruik van cookiess.
We believe we have an online store closer to you. Would you instead like to visit: us Trionic USA

11 jun 2019

Ik besloot dat het de kosten waard waren

Mijn naam is Gail. Ik ben een 72-jarige vrouw met een genetische aandoening aan het bindweefsel door het hele lichaam. Mijn gewrichten zitten niet goed vast en dat geeft mij chronische pijn. Sinds ongeveer 9 jaar ben ik afhankelijk van loophulpmiddelen. Ik gebruik een wandelstok om in huis rond te wandelen en korte wandelingen te maken. Daarnaast heb ik vier verschillende wandelaars gekocht. Die zijn me echter allemaal tegengevallen. De een zou een terreinwagen moeten zijn, maar die lukt het zelfs niet om over een ongelijke barst in het trottoir gaan. Ik raakte er zelfs extra door gewond toen we op een ongelijke plek terecht kwamen en ik viel. Sinds de laatste 8-10 jaar ben ik geïsoleerd geraakt en kon ik anderen niet vergezellen tijdens een wandeling naar de plekken waar ik van hou.

“ Ik was echter niet bereid om op te geven wie ik wilde zijn, dus bleef ik online zoeken naar andere opties.”

Ik besloot dat het de kosten waard waren omdat ik geen genoegen wilde nemen met het leven dat ik tot dusver had geleefd. Zo kwam ik op de Veloped-website terecht en sprak online met één van de ontwikkelaars van de Veloped.Die hielp me bij de keuze voor het 12-inch sportmodel omdat die het beste geschikt was voor mijn behoeften.


Mijn Veloped werd net op tijd voor een vakantie aan de kust van Maine afgeleverd. Daar hadden we een huis met vrienden gehuurd. Daar besefte ik pas dat mijn leven was veranderd. Dankzij mijn Veloped leef ik weer. Ik kan weer lopen over rotsen, wortels, een heuvel naar het zand, enz. Het leven geeft me een totaal nieuw gevoel en ik voel me niet langer gevangen in dit lichaam. Het zou je verbazen wanneer je wist hoe vaak je wordt buitengesloten, zelfs door vrienden, wanneer je niet de persoon bent die je eerder was. Toen ik in Maine was, ging ik elke dag een lange wandeling maken als ik daar zin in had. Mijn man en vrienden grapte zelfs dat ik continue op pad was. Het lukte me om omhoog naar een vuurtoren op het hoogtepunt van een eiland te lopen en de rotsachtige kusten te bezoeken. Ik voelde me zelfs een attractie: waar ik ook ging, de Veloped trok de aandacht. Iedereen wilde voor zichzelf, of anderen weten wat de Veloped was, waar ik die had gekocht en op welke website ze meer informatie konden vinden.

De Veloped is meer dan een rollator; het is mijn vrijheidsbuggy. Ik heb me voorgenomen om elke dag flink te profiteren van mijn nieuwe Veloped. Enkele jaren geleden hebben we uit ons huis met twee verdiepingen moeten verhuizen omdat ik niet meer de trap op kon. We zijn verhuisd naar een nieuwe plek maar die heb ik nog niet kunnen verkennen. Dat ga ik nu wel doen. Telkens wanneer we naar een nieuwe plek gaan – een park, de kust, enz. - krijg ik meer hoop. En natuurlijk kan ik nu mijn kleinkinderen zien voetballen, enz.


“ Sinds een paar jaar huren we een huis op het strand voor Thanksgiving. Daar komt dan de hele familie tezamen. Ik heb nog nooit op dat strand gelopen, maar dit jaar gaat dat zeker gebeuren!
 ”

Zoals ik al zei; ik heb wat te bieden, maar dat geldt voor ons allemaal. Een deel van je leven terugbrengen is zo de moeite waard. Het is geweldig om vooruit te kijken, in plaats van achterom. Begrijp me niet verkeerd - ik ben een nieuw leven voor mezelf begonnen. Ik ben begonnen met een cursus fotografie en ik heb wat geschreven. We moeten ons allemaal opnieuw uitvinden als we ouder worden, maar ik moet de klok terugdraaien. Een zegen.